Jak powstała mini kolekcja obrazów olejnych „Jesień w Pemberley”?

Jak przekazać komuś zapach ogrodu pachnącego deszczem? Jak przekazać uczucie, które towarzyszy jesiennym, szarym i mglistym popołudniom? Powietrze jest chłodne i wilgotne, ostatnie światło dnia miękko rozprasza się we mgle, a we wnętrzach starych domów zaczynają pojawiać się pierwsze płomienie świec. Ten nastrój chciałam uchwycić w mojej mini kolekcji obrazów olejnych „Jesień w Pemberley”.

Kolekcja powstała z inspiracji filmową adaptacją Dumy i uprzedzenia Jane Austen. Zależało mi jednak na czymś więcej niż tylko na nawiązaniach do jednego z ulubionych filmów kostiumowych. Chciałam stworzyć trzy niewielkie obrazy, które razem opowiadałyby historię jednego miejsca i jednego momentu: romantycznego i melancholijnego jesiennego popołudnia, kiedy po deszczu wychodzi się na zewnątrz, a dzień powoli ustępuje miejsca wieczorowi.

Nie postawiłam tym razem na typowo jesienne dekoracje z dyniami czy złotymi liśćmi (które oczywiście uwielbiam). Zamiast nich pojawiła się róża, światło świecy i jeden z najlepszych momentów z filmu. To moja interpretacja jesieni w stylu vintage, inspirowanej historycznymi wnętrzami, pięknymi ogrodami i atmosferą starych powieści.

Róża we mgle

Pierwszym obrazem, który namalowałam, była róża. I chyba właśnie z nią jestem najbardziej związana.

Wyobrażałam sobie ogród późnym popołudniem, kiedy niebo jest już szare, powietrze rześkie, a kolory kwiatów stają się głębsze i bardziej przygaszone. Zgaszone, różowe płatki idealnie pasują do takiej zieleni. Tutaj chodziło o atmosferę, którą trudno opisać, ale którą można poczuć, patrząc na obraz.

Róża stała się dla mnie początkiem i punktem odniesienia dla dwóch pozostałych prac.

Światło świecy, kiedy zapada zmrok

Drugi obraz przedstawia zapaloną świecę na tle ciemnego wnętrza.

Chciałam uchwycić tę krótką chwilę, kiedy za oknem jest już szaro, ale nie zapadła jeszcze całkowita ciemność. W pokoju panuje półmrok i właśnie wtedy zapalasz świecę. Jej ciepłe światło nie rozjaśnia całego pomieszczenia, ale tworzy jedynie niewielką, intymną przestrzeń pośród ciemności.

Kojarzy mi się to bardzo z estetyką dark academia, romantycznymi wnętrzami i dawnymi domami, w których wieczór spędzało się przy świecach, książkach i ciężkich zasłonach. Zdecydowałam się na różową świecę, aby nawiązywała kolorystycznie do róży z pierwszego obrazu.

To taki mały, cichy kącik domu, do którego można wrócić po długim dniu.

Scena z „Dumy i uprzedzenia”, do której wracam myślami

Trzecia praca jest najbardziej bezpośrednim nawiązaniem do filmu, który zainspirował całą kolekcję.

Przedstawia dłonie Elizabeth Bennet i pana Darcy’ego w scenie, w której Darcy pomaga Elizabeth wsiąść do powozu. To jeden z moich ulubionych momentów w filmowej adaptacji Dumy i uprzedzenia. To gest, który niesie ze sobą zaskakująco dużo emocji.

Malując ten obraz, chciałam zachować intymność tej sceny, ale jednocześnie wpisać ją w nastrój pozostałych prac. Dlatego całość utrzymałam w przygaszonej kolorystyce. Zależało mi na wrażeniu ciężkiego powietrza i późnego popołudnia.

Rama znaleziona na targu staroci

Już podczas planowania obrazu wiedziałam, że chcę oprawić go w tą konkretną ramę. Znalazłam ją na targu staroci i od razu pomyślałam, że jest idealna.

To drewniana, dekoracyjna rama w ciemnym brązie, z przepięknymi ozdobnymi detalami. Ma w sobie coś z dawnych wnętrz i obrazów, które mogły wisieć w wiejskim domu w angielskiej posiadłości. Chciałam, żeby oprawa nie była jedynie dodatkiem. Jest równie ważna, co sam obraz.

Dlatego postanowiłam samodzielnie przygotować passe-partout w odcieniu głębokiej, leśnej zieleni. Podobny kolor pojawia się w obrazie róży, dzięki czemu wszystkie trzy prace łączy nie tylko nastrój, ale również kolorystyka. Wykorzystałam do tego tkaninę, którą miałam już w domu. Pierwsza próba nie wyszła tak, jak chciałam – kiedy biorę się za takie rzeczy to prawie zawsze wszystko dookoła jest w kleju. Za drugim razem udało mi się jednak uzyskać efekt, na którym mi zależało.

Ostatecznie to właśnie ta rama, razem z passe-partout, stała się dla mnie głównym elementem całej kolekcji. Lubię, kiedy przedmiot znaleziony z drugiej ręki otrzymuje nowe życie i zaczyna opowiadać kolejną historię.

Pozostałe dwa obrazy również oprawiłam w ramy z drugiej ręki. Są wykonane z innego materiału niż drewniana rama dużego obrazu, ale ich ciemnobrązowy kolor i ozdobne detale pomagają zachować spójny charakter całego zestawu.

Jak powstawały obrazy?

Wszystkie trzy prace namalowałam ręcznie farbami olejnymi Talens Cobra Artist na panelach malarskich pokrytych płótnem.

Lubię niewielkie formaty, bo całkiem sprawnie się je tworzy. W tym przypadku nie chciałam tworzyć dużych, dominujących obrazów. Zależało mi na małych pracach, które można ustawić na półce, zawiesić na ścianie lub włączyć do niewielkiej galerii obrazów. To dopiero rozgrzewka przed większymi, czasochłonnymi pracami 🙂

Tworzę w swojej małej domowej pracowni. Lubię otaczać się rzeczami, które wyglądają, jakby miały już własną historię. Myślę, że to otoczenie w naturalny sposób przenika do moich obrazów.

Trzy obrazy, jedna opowieść

Patrząc na tę mini kolekcję jako całość, widzę ogród po deszczu, kiedy dzień powoli gaśnie. Powietrze jest chłodne, rośliny wciąż mają na sobie krople, a w oknach domu zaczynają pojawiać się ciepłe światła. Tak wyobrażam sobie „Jesień w Pemberley”.

Chciałam stworzyć obrazy dla osób, które lubią klasyczne wnętrza, ozdobne ramy vintage, literaturę Jane Austen i jesień w nieco bardziej stonowanym wydaniu. Dla tych, którym bliższy jest ogród spowity mgłą niż kolorowe dekoracje sezonowe, a ciepłe światło świecy potrafi poprawić nastrój w szary wieczór.

Każdy z trzech obrazów można potraktować jako osobną, niewielką historię. Razem tworzą coś, co najbardziej lubię w malowaniu – próbę zatrzymania atmosfery, która istnieje czasem tylko przez krótką chwilę.